Submit your contribution
HERE
If you're interested in working with us or have written a text on a related subject, or had an interview with an artist you think might be a discovery for us, you can send it to us for a publication review.
Submit your inquieries
HERE
We're a team of eight artists, curators and critics with a broader network of art professionals on the post-soviet, post-communist and diasporic spaces. With our ability to grasp, to describe and to invert the sensable, we might be your best collaborator.

How to contact us

Mission

 

TransitoryWhite is an online platform for the connectivity of intersected discourses of local, regional, and global perspectives on art, design and activism. TransitoryWhite is about contemporary art from the blind spots (“white spots”) from Central Asia, Caucasus and Eastern Europe.
 
Despite the territories heterogeneous cultural, historical and religious diversity, the respective countries share a fundamental experience of a realised utopia, which lasted over more than 70 years. In the turbulent time of the 20th century, the political events taking place were differing from those in Europe, which also resulted in an original set of cultural and aesthetic questions. The uniqueness of these questions was underlined by the particular term “Post-Soviet” which was coined to describe the political, economic and artistic transition from the communist regime to the democratic states. While we don’t deny that the initial generalisation was making sense, we claim for the new discussions and discourses for the art from these regions which are not tied by the restrains of its brand. We would love to show video art, bio art, art on the edge of science, communal projects, feminist initiatives, new media performances and much more on our platform and give the possibility for discovering the transnational connections and influences of the artists from these countries. Apart from that, we aim to translate and to publish the new and old texts written by the local art historians, art theoreticians and curators, which are usually expelled from the contemporary art discourse.
 
Crucial to our investigation of those regions is furthermore, the representation of artists and theoreticians from any ethnic, religious, sexual and even political minorities as an opposition to the accumulating national discourse. We’re dedicated to exploring any transnational networks as well as limits of connection within and on the borders.
 
TransitoryWhite is the White Noise of the post-post-Soviet, a constant disturbance, a random signal, cacophony, turbulence, restlessness, which - contrary to the musical White Noise - is not constant, but is in fluctuation and transition.

Contributors

Victoria Kravtsova

Ira Konyukhova

Thibaut de Ruyter

Asli Samadova

Antonina Stebur

Alex Ulko

Katharina Wiedlack

People

Ina Hildebrandt

Ina Hildebrandt is an art historian and cultural journalist. Born in Kazakhstan, she grew up as a so-called Russian-German in the south of Germany. After spending years of total assimilation she developed a strong interest in her cultural roots. Several long travels and stays took her to Easter-Europe over Russia to Central-Asia. Thereby she started to focus more on those regions also as art historian and journalist. She lives and works in Berlin. 

Irina Konyukhova

Ira Konyukhova is an artist, writer, curator, feminist activist and the founder of TransitoryWhite. In her practice, she explores the connection between female sexuality, pop-resilience, death as well as colonial technological practices. As an artist, her works have been presented on various international festivals and exhibitions, including DocLisboa, Athens Biennale, Teneriffa Espacio del Arte, Exground Film Festival e.t. Her latest article on the early 2000s Russian lesbian stars T.a.T.u. And their influence on queer politics has been recently published by Pop-Zeitschrift by University Siegen. Ira was a grantee of BS Projects Artist-in-Residence scholarship Programm and lives and works in Berlin.

Pavel Metelitsyn

Pavel Metelitsyn is a software engineer and developer focusing on interactive data presentation, user interfaces and web technologies. He is driven by the idea of making the information more accessible through interactivity and gamification. Working together with creative agencies he implemented interactive multimedia stations for Neues Historisches Museum, Frankfurt/Main, made a kiosk app for a permanent exhibition at Deutsche Nationalbibliothek, Frankfurt/Main. Besides that, he works with a wide range of clients from FinTech Startups to national research institutions, helping them to collect, process and present the business information. Pavel holds an M.Sc. in Mathematics.

Daria Prydybailo

Daria Prydybailo is a curator, researcher, founder of the TRSHCHN platform and co-founder of the NGO Art Matters Ukraine. Her background includes +7 years in leading cultural institutions of Ukraine such as National museum complex Art Arsenal and CCA PinchukArtCentre, as well as independent curatorial practice with a strong focus on the body in contemporary art, sensual turn, sound art, and in-situ projects. She worked on large-scale international projects such as International forum Art Kyiv, the First Kyiv Biennale of contemporary art ARSENALE 2012, and Ukrainian Pavilion at the 55th Venice Biennale. During 2013-2015 she curated online-platform & collective of artists, curators and writers  (wo)manorial, who contemplate the ever-changing concept of femininity. Her latest research is focused on love and intimacy in the context of emotional capitalism. Originally from Kyiv currently she lives and works in Berlin. 

Sascia Reibel

Sascia Reibel is a graphic and product designer. Her focus lays on printed matter, especially books and posters, with a strong dedication for typography. She engages in projects within the field of culture, art, and education. She studies communication design at the University of Art and Design Karlsruhe and has also studied in the design master program of the Central Academy of Fine Arts in Beijing, China. Her work has been honoured with several awards, including «Most Beautiful Swiss Books», «Most Beautiful Books from all over the world», «Bronze Nail, ADC», as well as the «Badge of Typographic Excellence, TDC New York.

Kundry Reif

Kundry Reif grew up in Vienna, Austria. Whilst studying cultural studies at university in Berlin she started to work in art collectives and galleries. Last year she went to work at the Goethe Institute in Tashkent, Uzbekistan for a year. Having never heard a lot about Central Asia before, this year abroad sparked her interest. Being back now, she misses Central Asian Kurt, and has decided that her favorite museum of all times is the Sawitsky Museum in Nukus, Uzbekistan. 

Willi Reinecke

Willi Reinecke is a film director, writer, and researcher on Lev Vygotsky's Psychology of Art at the Institute for East European Studies (Freie Universität Berlin). He is teaching at Szondi-Institute for Comparative Literature and Institute for East European Studies. He worked as assistant director of the documentary film "Familienleben" which premiered at Berlinale 2018. The film was nominated for German Documentary Film Award and was awarded prizes at Saratov Sufferings Festival (RU) and Neisse Filmfestival (GER). He's currently working on documentary films for Institute of Contemporary Art Yerevan and Deutsche Gesellschaft e.V.

Thibaut de Ruyter

Thibaut de Ruyter is a French curator and critic who lives and works in Berlin since 2001. In the last ten years, he has organized exhibitions at Kunstmuseum Bochum, Museum Kunstpalais Düsseldorf, Museum of Applied Arts in Frankfurt, HMKV in Dortmund, EIGEN + ART Lab and CTM in Berlin, Muzeum Sztuki in Łódź and CRP / in Douchy-les -Mines. One of his latest projects is a travelling exhibition co-curated with Inke Arns for the Goethe-Institut: The Frontier that calls into question the dividing line between Asia and Europe in the former Soviet states. Since 2017 this exhibition has been exhibited in St Petersburg, Moscow, Tashkent, Almaty, Krasnoyarsk (u.A.) and will open in Erevan in May 2019. His areas of interest range from new media to spiritualism to "exhibitions that are not exhibitions". Most of his projects are related to everyday, pop or underground culture. He has been the German correspondent for the French magazine artpress since 2003.

Alexandra Vetter

Alexandra Vetter is a film maker currently based in Berlin. In 2010, she achieved a Master Degree in theatre, film and media studies at the Goethe University in Frankfurt. She then specialized in creating documentary films and shorts, filming in Germany, the UK, Russia, Italy and Ireland. During her stay in Dublin from 2013-2019, she was co-organiser of an independent film group Dublin Filmmakers Collective, where she regularly held film-making events, workshops as well as film screenings. Her works have been screened at several film festivals including REFLECTA – Rethink Your World, Frankensteiner Film Festival, Open Film Festival Weiterstadt, International Theatre Festival Frankfurt am Main "Sommerwerft" and Underground Cinema Film Festival in Dublin. Her video works were shown at the Historische Museum Frankfurt, at the World Cultural Museum and the exhibition hall 1A in Frankfurt. More recently she has been exploring the topic of age and ageing.

Lioudmila Voropai

Lioudmila Voropai is a curator, art critic and media artist. She studied philosophy at the Russian State University for the Humanities (RGGU) in Moscow and New Media Art at the Academy of Media Arts (KHM) in Cologne. Her curatorial and artistic projects are mainly focused on issues related to institutional critique and fake as an artistic strategy. As an art critic, she contributes to XZ Moscow Art Magazine, Art Issue, Logos and other periodicals. She is also a translator and editor of the Russian translations of Jürgen Habermas (Legitimation Crisis), Slavoj Zizek (Parallax View), Giorgio Agamben (State of Exception), Michael Walzer (The Company of Critics) among others. Lioudmila Voropai is an adjunct professor for Media Theory and Philosophy at Karlsruhe University of Arts and Design.

17th January 2020

On the loop

interview

en

23rd December 2019

"Мы сёння знаходзімся ў іншай вытворчай драме"

interview

Работай Больше! Отдыхай Больше!
by

5th December 2019

Another production drama

interview

Interview with WORK HARD! PLAY HARD! working group
en

20th November 2019

Wandering poetics of Central Asian mestizas

interview

Interview with Krëlex Zentre
en

6th November 2019

Conversation with Julieta Aranda and Anna Kamay

interview

en

29th October 2019

Where the roses grow

interview

Interview with Almagul Menlibaeva
en

25th October 2019

On language of supremacy: Medina Bazargali in conversation

interview

en

16th October 2019

Interiors

portrait

Exhibition by Xenia Fink In Ta(r)dino 6 Baku
en

10th October 2019

Madina Tlostanova on decolonizing the post-Soviet, exotization and political imagination(s)

interview

part two
en

26th September 2019

Madina Tlostanova on feminism, coloniality, returned pasts and reimagined futures

interview

part one
en

6th September 2019

It is more important to make films queerly than to make queer films

interview

en

12th July 2019

When there are no opputurnities, create your own Giardini

article

Asli Samadova
en

1st July 2019

Juggling Dinosaurs

article

The precariousness of motherhood in arts
Anna Kamay
en

24th June 2019

Interview with Elene Abashidze

interview

en

14th June 2019

Unfortunately, we cannot pay for your flight and accommodation

article

Thibaut de Ruyter
en

28th May 2019

Ich liebe dich!

article

Antonina Stebur
de

17th May 2019

Interview with Anna Vahrami

interview

en

23rd April 2019

Artist Portrait: Anastasia Akhvlediani

portrait

en

13th April 2019

Artist Portrait: Alisa Berger

article

Thibaut de Ruyter
en

21st March 2019

Faig Ahmed

interview

Interview geführt von Ira Konyukhova und Pavel Metelitsyn
de

18th March 2019

There Is Sex After Soviet Union!

article

Irina Konyukhova
en

11th March 2019

Interview mit Samvel Saghatelian

interview

Geführt von Ira Konyukhova
de

8th March 2019

Artist Portrait: Salome Dumbadze

portrait

en

4th March 2019

Interview mit Chinara Majidova

interview

Geführt von Ira Konyukhova
de

26th February 2019

East Wind - Art in the Former Soviet Republics

article

Thibaut de Ruyter
en
Макс Евстропаў / партыя мёртвых. «(пост)праца ў эпоху (пост)смерці». Лекцыя-перформанс
Фота працоўнай группы РБ!ОБ! 2019.
Йожы Сталет і Паліна Шылкініце. Праект «свет працы/свет без працы». Столоўка XYZ
Фота працоўнай группы РБ!ОБ! 2017
Mia D. Suppiej. “PRONTI”. Сайт-спецыфічная інсталяцыя і перформанс. Столоўка XYZ
Фота працоўнай группы РБ!ОБ!. 2017
Кассандра. Перформанс. DOTYK x РБОБ
Фота працоўнай группы РБ!ОБ! 2019.

"Мы сёння знаходзімся ў іншай вытворчай драме"

Работай Больше! Отдыхай Больше!

Антанiна Сцебур

23rd December 2019

“Работай Больше! Отдыхай Больше!” (РБ!ОБ!) - гэта тыдзень падзей, які праходзіць штогод у Мінску і збірае мастачак і мастакоў, работніц і работнікаў культуры, актывістаў, інтэлектуалаў, урбаністаў і г.д. з усёй постсавецкай прасторы. Ядро РБ!ОБ! сканструявана вакол праблем працы і адпачынку, вытворчасці ведаў, перазборкі калектыўнасці, ўяўлення. Гэтыя тэмы прэпаруюць праз сумеснае размеркаванае, ці наадварот праз сканцэнтраванае пражыванне разам. Фокус РБ!ОБ! зроблен на парцісіпаторныяб перфарматыўныя і дыскурсіўныя практыкі, якія дазваляюць не выдаваць канчатковы, гатовы прадукт або вынік, а сканцэнтраваць увагу на сумесным пражыванні і стварэнні працэсу. РБ!ОБ! можна вызначыць, і як самаарганізацыйную платформу, і як ланцуг падзей, і як лабараторыю. Працоўная група “Работай Больше! Отдыхай Больше!” – гэта Аляксей Барысёнак (АБ), Дзіна Жук (ДзЖ), Мікалай Спясіўцаў (МС) і Воля Сасноўская (ВС).

 Антанiна Сцебур

Вы часта падкрэсліваеце адрозненне “Работай больше! Отдыхай больше!” (РБ!ОБ!) ад фэставых спосабаў арганізацыі і прынцыпова не завяце сябе фэстам. Як слушна пазначыць фармат РБ!ОБ!? 

Воля Сасноўская

Мы кажам, што няма слушнага пазначэння для РБ!ОБ!. Усярэдзіне РБ!ОБ! зашыта шмат фарматаў і частак, якія кожны год змяняюцца. РБ!ОБ! - гэта мноства модусаў супольнага існавання, якія складана прывесці да аднаго вызначэння.

Дзіна Жук

Мне здаецца, што фестываль - гэта гісторыя для вонкавага гледача, які прыходзіць на ўжо падрыхтаваную праграму. А ў нас фокус - на тое, каб ствараць падзею разам. Нам хацелася, каб усе разам патусаваліся, пазнаёміліся, каб былі супольныя моманты інтэнсіўнага жыцця і моманты паслаблення. Іншымі словамі, РБ!ОБ! накіравана на са-жыццё.

Мікалай Спясіўцаў

Працягваючы думку Дзіны, для мяне істотна факусаванне на харэаграфіі тыдня, на суперажыванні. Напэўна, калі б мне сказалі вызначыць адным словам фармат, я сказаў бы, што гэта - лабараторыя, але што будзе ў наступным годзе - зусім невядома, і мне вельмі каштоўная гэта нявызначанасць.

Макс Евстропаў / партыя мёртвых. «(пост)праца ў эпоху (пост)смерці». Лекцыя-перформанс
Фота працоўнай группы РБ!ОБ! 2019.

Дзіна Жук

Прыкладам, Анастасія Веправа (мастачка з Санкт-Пецярбурга. - заўв. рэд.) неяк назвала “Работай Больше! Отдыхай Больше!” падзейным хранатопам. І сапраўды, у дачыненні РБ!ОБ! няма нейкага аднаго вызначэння. Чаму мы супраць вызначэння РБ!ОБ! як фэсту? Таму што мы з самой фестывальнасцю спрабуем працаваць, то бок з такімі апазіцыямі, як “крэатыўнасць-веды”, “калектыўныя вытворчасць-веды”. Гэтыя апазіцыі выступаюць для нас якарамі разважання.

Воля Сасноўская

Апроч таго, фестываль мяркуе вельмі зразумелую, камфортную, прадказальную форму, а таксама некаторую паверхню, па якой можна слізгаць, не паглыбляючыся. Фэст - гэта забаўляльны фармат. Мы, вядома, таксама вельмі любім забаўляцца, але нам важна і глыбіня, і рэфлексія.

 Антанiна Сцебур

Чаму акцэнт РБ!ОБ! зроблены на перфарматыўных і парцісіпаторных практыках?

Воля Сасноўская


Я б хацела дадаць, што акрамя таго, у нас ёсць таксама фокус на лекцыях і дыскусіях. Іншыя фарматы, прыкладам, выстава мае на ўвазе пасіўнае сузіранне. А фарматы ўдзелу РБ!ОБ! маюць на ўвазе, што мы збіраемся і працуем зусім з іншай эканомікай уцягнення і ўвагі. Апроч таго, мы даволі мабільныя як падзеі: увесь час перасоўваемся ў горадзе і за горадам. Нам падабаецца, што мы не абавязаны быць прывязаны да нейкай пэўнай прасторы - мы можам проста недзе мігацець.

Мікалай Спясіўцаў

Я хацеў дадаць, што мы працуем з формамі, якія індукуюць калектыўны досвед, яго мы і змяшчаем у фокус нашага тыдня. Калектыўныя практыкі дапамагаюць арганізаваць месцы напругі ці месца паслаблення, змяншэння інтэнсіўнасці са-пысутнасці побач адзін з адным. Гэта могуць быць сітуацыі зліпання і камякавання ці, наадварот, фарсаванага дыстанцыявання адзін ад аднаго ў прасторы. Індукаванне і правакаванне такога роду досведу - якраз і ляжыць у вобласці нашых зацікаўленняў як працоўнай групы.

Аляксей Барысёнак

Плюс да гэтага, гэта спроба зважаць не толькі на вынік ці аб'ект, захаваны ў канчатковай форме. РБ!ОБ! важныя працэсы, якія нараджаюцца ў калектыўнай дынаміцы, а таксама тыя наратывы, якія нараджаюцца ўсярэдзіне лекцыі, дыскусіі, семінара, акцыі. Апроч таго, для нас важна зрушваць фокус, які дамінантай вісіць над Мінскам пра тое, што любая выстава, ці любая падзея завострана на рэпрэзентацыю фінальнага выніку. І мне здаецца, важнай складальнай РБ!ОБ! з'яўляецца магчымасць эксперыментаваць і думаць, як мажліва працаваць ці не працаваць, скарыстаць розныя стратэгіі і г. д.

Дзіна Жук

Нам у РБ!ОБ! цікава працаваць з формамі, якія яшчэ не улегліся, выйсці са здранцвення “белага куба” - з пэўнай праграмы, у якой ты апынаешся, калі працуеш з фарматам выставы. Удзельнікі і ўдзельніцы могуць прыйсці з нейкай незавершанай ідэяй і ў рэжыме дэма-версіі апрабаваць яе ў коле аднадумцаў і аднадумак.

Аляксей Барысёнак

Мне спадабаўся каментар Паўла Хайло (мастак з Украіны. - заўв. рэд.), які казаў: важна, што РБ!ОБ! не з'яўляецца машынай эстэтызацыі, якая ўсё, што адбываецца пасярод яго ператварае нейкай цудоўнай выявай у мастацкую практыку. Гэта важны момант. Нягледзячы на тое, што па большай частцы ў РБ!ОБ! бяруць удзел людзі, злучаныя з мастацтвам ці культурай, але не абавязкова як мастакі ці мастачкі. То бок фармат РБ!ОБ! не мяркуе, што ўсе актыўнасці адразу ж будуць валарызавацца і трансфармавацца ў мастацкую кар'еру.

Антанiна Сцебур

Чаму з 2018 года для РБ!ОБ! стала прынцыповым нейкую колькасць часу жыць разам у санаторыі? 

Воля Сасноўская

Для нас быў важны такі фармат, дзе мы нічога не вырабляем, не паказваем, а проста жывём разам. Таму што РБ!ОБ! нарадзілася з жадання нешта рабіць разам і жыць разам.

Дзіна Жук

У папярэднім годзе ў нас быў дзень адпачынку, калі мы супольна вучыліся адпачываць наноў. І для мяне істотна, што мы такой выявай канструюем калектыўнасць. Змяшчаючы ўсіх у адно асяроддзе, якое мае свой гістарычны кантэкст, мы займаемся правакаваннем і стварэннем новых формаў сужыцця і новага побыту. Мы думаем пра новыя формы калектыўнасці, пра новыя формы радні, якія была б не крэўнай раднёй, а kinship па Д. Харауэй, дзе нашы сувязі канструяваліся б паводле тых ідэям і думкам, якія ў нас ёсць, то бок такое аднамысніцтва па ісце. У Мінску, можна сказаць, што гэта жыццё размеркаванае, таму што ўсе жывуць на ўпісаннях, гэта такая размеркаваная, фрактальная калектыўнасць.

Мікалай Спясіўцаў

Жыццё на ўпісках - гэта неадымная частка “ Работай Больше! Отдыхай Больше!” Калі ты прывязаны да таго ці той, хто жыве ў Мінску, пачынаеш залежаць ад яго ці ад яе ў плане свайго побыту. Нам важна, што гэта не адзінкавы досвед, ён падзяляецца ўсімі іншагароднімі ўдзельнікамі і ўдзельніцамі. Дні такога размеркаванага побыту ў Мінску перацякаюць у сітуацыю сфакусаванага, інтэнсіфікаванага жыцця разам у санаторыі. Пры гэтым гэта сфакусаванае жыццё падтрымваецца санаторнай машынай побыту, яна не дае нам шанцу захапіцца руцінай калектыўнасці. Гэта дазваляе нам заняцца нудой, скарыстаць яе як адпраўную кропку, альбо, пераадолеўшы гэту нуду, прыдумаць нешта разам.

Аляксей Барысёнак

Санаторый злучаны з аўтаматызацыяй побыту і рэпрадукцыйнай працаю з 20-30-ых гадоў XX стагоддзя ў Савецкім Саюзе. Сёння санаторый - гэта таксама руіна, якая знаходзіцца пад сур'ёзным ціскам капіталістычнай трансфармацыі. Гэта тое, з чым мы сутыкаемся, калі абіраецца санаторый. Мы бачым, як яны таюць на вачах. Санаторыі - гэта адносна танныя месцы, у якіх ёсць інфраструктура, дзякуючы чаму можна не патануць у арганізацыі калектыўнага жыцця. І ў гэтым сэнсе, санаторыя мае важную сілу, якая эмансіпуе,- яна важная дзеля РБ!ОБ!

Антанiна Сцебур

Чаму для вас апроч гэтага асабістага досведу і простага жадання быць разам і тусавацца разам, апынаецца важным пераасэнсаванне калектыўнасці і перастварэнне ці стварэнне новых формаў суіснавання? Мусібыць, што апроч жадання тусоўкі, тут ёсць нейкі палітычны ці сацыяльна-крытычны аспект, эмансіпаторны пласт.

Аляксей Барысёнак

Важным момантам для нас быў закон пра дармаедства Менавіта ён стаў тэмай, з якой мы пачалі думаць: што значыць праца? Што такое непраца? Што значыць форма занятасці? Як рэжымы працы ўбудаваны ў дзяржаўную, у працоўную, у капіталістычную сферу? Чым з'яўляецца неадчужаны час і адпачынак? Што значыць неадчужанае перажыванне часу і працы? Праца і адпачынак - гэта ядро і сэрца сучаснай капіталістычнай сістэмы эксплуатацыі, якая навязвае пэўныя спосабы жыцця часу, пэўную вытворчасць адносін. Праблема, вакол якой сканструявана РБ!ОБ! ці над якой мы думаем у РБ!ОБ!, не з'яўляецца характэрнай толькі для беларускага кантэксту. Гэта праблема, якую мы можам абмяркоўваць з людзьмі, якія жывуць і працуюць у зусім розных кантэкстах, улучаючы Кітай, Польшчу, Нарвегію.

Йожы Сталет і Паліна Шылкініце. Праект «свет працы/свет без працы». Столоўка XYZ
Фота працоўнай группы РБ!ОБ! 2017

Воля Сасноўская

Гэта таксама такая рэакцыя на тое, як у многіх постсацыялістычных краінах ставяцца да калектыўнасці. Яе палохаюцца, лічаць што гэта спадчына савецкага, як калектывізацыя. Для нас жа істотна зноў вярнуць жаданне, задавальненне і палітычны пасыл знаходжання разам, працы разам, і формаў самаарганізацыі. У адказ ліберальнай раз'яднанасці, якая ў 90-е даволі моцна пераважала. Але ў той жа час пераасэнсоўваць новыя формы калектыўнасці. Мне здаецца, Дзіна добра казала пра kinship. Цяпер актыўна вядуцца дыскусіі пра такія паняткі, як салідарнасць, пра тое, наколькі актуальным з'яўляецца гэты панятак? Якія могуць быць альтэрнатыўныя паняткі?

Дзіна Жук

Левы рух у нейкі момант, як мне здаецца, увайшло ў ступар. Нашы спробы прыцягваць філосафаў, якія разважаюць вакол пытанняў пра новыя левыя рухі, пра пашырэнне калектыўнага ўяўлення, таксама з'яўляецца свайго роду спробай канструявання магчымай калектыўнасці. Гэтыя новыя калектыўнасці не могуць працаваць так, як яны працавалі раней, таму што мы сёння знаходзімся ў іншай вытворчай драме. І ўласна нашы фарматы, дзе мы залучаем не толькі мастакоў, мастачак, але і дзеячаў культурнага поля, з'яўляюцца такой рэакцыяй і жаданнем распрацоўваць і прапрацоўваць супольна ідэі, якім чынам сёння можна жыць разам.

Мікалай Спясіўцаў

Кожны год падчас рыхтоўлі да РБ!ОБ! мы імкнёмся перавынайсці, рэарганізаваць спосаб нашага мыслення і пісьма, каб перакалібраваць баланс двух полюсаў. З аднаго боку - функцыянальнага, таму што ў нас не звар'яцела-інтэнсіўныя рэжымы. РБ!ОБ! не падобна на тыднёвы рэйв, дзе фізічна складана праіснаваць ад званка да званка. З іншага боку - полюс правакавання калектыўных уяўленняў, якія могуць быць даўгачаснымі ці быць на адзін дзень. Нам важна цягам тыдня ўтрымваць у фокусе матэрыяльнасць знаходжання ў рамках аднаго тэматычнага поля і ў рамках адной фізічнай прасторы.

Аляксей Барысёнак

Падсумоўваючы, палітычна важны момант - гэта абмеркаванні ўласна працы як такога і канчатковае ж крытыка працы, то бок рэпрадукцыйная праца, розныя формы прэкарнасці, трансфармацыі нематэрыяльнай працы. РБ!ОБ! - гэта ўяўленне будучыні, якое б не гэтак цесна было б злучана з працай, ідэя неадчужанай працы, фемінісцкай крытыкі працы і так далей, гэтак далей. 

Дзіна Жук

Таксама гэтыя практыкі і абмеркаванні злучаны з мовай. У нас ёсць калектыўны гласар , дзе прысутнічаюць такія паняткі, як афектыўная праца, аўтсорсінг, учорашняе неадчужанае свята, здабывальны капіталізм, левая меланхолія, спантанная нізавая альтэрнатыва і так далей і так далей. Некаторыя з гэтых паняткаў - гэта вар'яцкія паняткі, некаторыя - паняткі, якія якраз спрабуюць трансфармаваць знакавыя тэрміны на новую мову. Гласар ствараецца калектыўна, гэтыя тэрміны пісалі ўсе ўдзельніцы і ўдзельнікі. Важны сам працэс перавынахаду мовы, як мы пра гэта можам казаць у тых умовах, у якіх мы тут і цяпер апынуліся.

Мікалай Спясіўцаў

Я спадзяюся, што падчас РБ!ОБ! апроч абмеркавання пытанняў, якія ўжо выразна сфармуляваны і адсылаюць да ўжо існых палітычных кантэкстаў, мы займаецца намацваннем новых кантэкстаў і звязкаў паміж імі. Часта гэта адбываецца з-за судотыку людзей з розных кантэкстаў, якія кажуць на розных мовах. І ад шараванняў паміж гэтымі кантэкстамі, спосабамі маўлення, нараджаюцца новыя паняткі ў нашым гласары.

Антанiна Сцебур

Як фармуецца гласар?

Аляксей Барысёнак

Часткова ён заснаваны на дзейнасці працоўнай групы, якая як бы фармуе нейкую сетку напружанняў. І пасля кожнага года мы запрашаем удзельнікаў і ўдзельніц па іх жаданні дадаць тэрміны, якія б сталі часткай гласара.

Воля Сасноўская

Гэтыя тэрміны зазвыча злучаны з той практыкай, якую ўдзельнікі прапаноўваюць ці ладзяць падчас РБ!ОБ! Але можа быць і нешта спантанна народжанае. Гэта таксама яшчэ і спосаб архівавання, асэнсавання досведу, які адбыўся - такая крытычная дакументацыя, працяг дыскусіі, жыццяў у РБ!ОБ! Гэтыя тэрміны злучаны з мінулымі падзеямі, мы прымацоўваем падзеі да іх - атрымваецца такая сетка праз якую можна глядзець на РБ!ОБ!

Mia D. Suppiej. “PRONTI”. Сайт-спецыфічная інсталяцыя і перформанс. Столоўка XYZ
Фота працоўнай группы РБ!ОБ!. 2017

Антанiна Сцебур

Я б хацела вярнуцца наагул да ідэі “Работай Больше! Отдыхай Больше” Мы пачалі казаць пра закон пра дармаедства, пра ідэалогію познага капіталізму. Сам лозунг “Працуй Больш! Адпачывай Больш!” - ён адначасна выступае і імператывам, і парадоксам. Як вы яго асэнсоўваеце?

Воля Сасноўская

Калі толькі пачыналася хваля самазанятасці, у многіх культурных працаўнікоў і працаўніц, прэкарыяў, фрылансераў было эмацыйнае падыманне, што мы нарэшце вызваліліся, зараз мы самі сабе гаспадары. Аднак цяпер многія з нас пачынаюць імкнуцца да тых самых нармаваных гадзін працы і адпачынку, каб была нейкая структура, якая б не дазваляла нам выгараць і перагараць. Рэальна,” Працуй Больш! Адпачывай больш!” - гэта такі сучасны імператыў. І часта незразумела: дзе адпачынак, дзе праца. Таму мы гуляем з гэтым лозунгам, ці радком з песні. І які, вядома, з'яўляецца парадоксам.

Дзіна Жук

Апроч гэтага, у адным з нашых постараў у нас ёсць такая фраза: “Факапіш прафесійна - а крыўда асабістая”. Чым мы займаемся? Мы працуем разам? Апраўдваем свой адпачынак тым, што працуем разам? І так можна далей загортваць і рабіць парадаксальныя заявы пра перапляценне прафесійнага і асабістага.

Воля Сасноўская

Калі казаць пра калектыўнасць, то ў культурым коле - непрадукцыйная калектыўнасць стала раскошай і рэдкасцю. Сапраўды, людзі збіраюцца разам, таму што яны працуюць разам ці хочуць пазнаёміцца, каб працаваць. І мне здаецца, супольны адпачынак зрабіўся экзотыкай і нам карцела яго вярнуць

Дзіна Жук

Апроч таго, адпачынак таксама з'яўляецца часткай працы. Таму што, для таго, каб добра адпачываць - трэба арганізаваць супольнае баўленні часу. Немажлівасць адрозніць працу і адпачынак, прыкладам, калі мы працуем у нейкім крэатыўным стратапе, можам з боку працадаўцы назіраць пазэсіі у бок тэпцікаў на працы...

Аляксей Барысёнак

РБ!ОБ! – гэта такі парадаксальны імператыў. Таму што, з аднаго боку, мы змушаны жыць у такіх умовах, якія патрабуюць ад нас, і якія навязваюцца нам. Яны злучаны з паняткам прадукцыйнасці і прадукцыўнасці, дзе разлічваюцца не толькі працоўныя аб'ёмы, але і аб'ёмы адпачынку. І зразумела, што РБ!ОБ! - гэта спасылка на аналіз такога імператыву ў папулярнай культуры. Для мяне гэта назва злучана з песняй Брытні Спірс. З іншага боку, гэты лозунг прыводзіць да таго, што ў адрозненне ад афекту, на якім раслі прагрэсіўныя і кансерватыўныя сілы пачатку XX стагоддзя, і які быў заснаваны на аптымізме, на веры ў будучыню, на моцнай патэнцыі і волі да змен. Аднак, цяпер мы назіраем, імператыў, які з'яўляецца пад канец XX стагоддзя, ён злучаны з паняткам знясілення. І мне здаецца, шмат хто з нас і ў асобных практыках, і ў супольных практыках пра гэта разважаюць. Такі імператыў прыводзіць да знясілення як цялесных, кагнітыўных здольнасцяў, гэтак і патэнцыі да трансфармацыі і да набліжэння той будучыні, якую мы хочам бачыць. І гэта такая горкая парадаксальнасць гэтага лозунга.

Воля Сасноўская

І ты сам патрабуеш ад сябе. І гэта датыцыцца ня толькі працы, але і адпачынку. Калі паглядзець на рэкрэацыйную культуру, то яна вельмі самазнясільная, напрыклад, няспаныя ночы на рэйве, ці проста нястача і патрэба перажываць нейкія моцныя эмоцыі і ўражанні. 

Антанiна Сцебур

Вы казалі пра тое, што вас цікавіць постсавецкі кантэкст. Як гэты імператыў “Працуй больш! Адпачывай больш!” пераламляецца на постсавецкі кантэкст?

Аляксей Барысёнак

Постсавецкаму кантэксту адводзіцца спецыфічная роля ў глабальнай эканамічнай трансфармацыі капіталізму, і прынамсі, цяпер Усходняя Еўропа ўсё больш і больш выглядае як (у адрозненне ад матэрыяльных вытворчасцяў, якія былі вынесены ў краіны Азіі, на Усход), тое, што часта завецца nearshore, то бок велізарны рэзервуар працоўнай сілы, які не так моцна злучаны з фізічнай, матэрыяльнай працай, але злучаны нематэрыяльнай працай. Сюды ўваходзяць розныя рэчы: ад славутага праграмавання да працы-клопату. І як ня дзіўна праца клопату ўнутры так званай Заходняй Еўропы галоўным чынам вырабляецца жанчынамі-мігранткамі. У гэтым сэнсе, постсавецкі рэгіён уяўляецца як рэзервуар гэтага войска працы, з аднаго боку. Але з іншага боку, пасярод яго таксама ёсць свае лініі напругі, злучаныя і з Расійска-Ўкраінскім канфліктам, і узрасталымі імперскімі амбіцыямі Расіі, і з постсавецкімі дыктатурамі і г. д.

Воля Сасноўская

Мы ўзяліся за тэму працы, таму што зразумелі, што гэта тэма нас усіх цікавіць, і, як ужо казалі, быў прыняты закон пра дармаедства, які зноў ускалыхнуў і адрадзіў пытанні аб прымусу да працы, усеагульнай занятасці, то бок пытанні пра практыкі, якія спрабавалі рэалізаваць у СССР. Але калі ў той час было больш магчымасцяў ухілення, напрыклад, працаваць недзе, дзе табе ня трэба выкладвацца па поўнай ці дзе ты магла знаходзіцца ў нябачных зонах, дзе менш кантралявалі тваю прадукцыйнасць. Больш за тое, у людзей была магчымасць жыць за зусім маленькія грошы, была іншая сітуацыя з жытлом. Зараз, як мне здаецца, гэты ўказ спарадзіў дзіўнага мутанта з імператыву, што праца - гэта карысна і ўсе павінны працаваць. Пры гэтым, не існуе ніякага сучаснага працоўнага і падатковага заканадаўства. І ўсё адно ёсць шэрыя напаўлегальныя зоны, у якіх чалавек адчувае сябе яшчэ больш занятым і не абароненым. І яны не дораць нейкую волю, а наадварот, заганяюць у неўрозы і няўпэўненасць.

Мікалай Спясіўцаў

Я б хацеў сказаць пра руіны. Лёша казаў пра санаторый як пра руіну. Я хацеў бы сказаць, што ў постсавецкім кантэксце шмат руін, якія ня маюць такога выяўнага матэрыяльнага ўвасаблення, як санаторый. Гэта руіны інстытуцыйнай падтрымкі працы і розных формаў адпачынку, якія існавалі ў Савецкім Саюзе, якія існавалі ў краінах постсавецкага рэгіёна і сёння дэмантаваны ў рознай ступені. І гульня на розных дыферэнцыялах ступені дэмантажу гэтых руін нам таксама цікавая.

Антанiна Сцебур

Ці можа мастак ці мастачка супрацівіцца сітуацыі, якую можна опісаць лозунг “Працуй больш! Адпачывай больш!”? Гэты імператыў, як мне здаецца, нас вельмі індывідуалізуе і падзяляе, робіць праблематычным нашу калектыўнасць 

Кассандра. Перформанс. DOTYK x РБОБ
Фота працоўнай группы РБ!ОБ! 2019.

Дзіна Жук

Я б можа быць перафармулявала гэта пытанне ў бок пашырэння практык калектыўнага выразу, каб прыбраць момант наяўнасці нейкага абстрактнага ворага. То бок, калі мы вяртаемся да панятку дзяржавы, дзе дзяржава ёсць ўсе мы, то мы знаходзім сябе ў актыўнай ролі тых, хто стварае гэтыя калектыўнасці. Але пры гэтым мы не заклікаем зліцца ў адной калектыўнасці, хутчэй, у нас мноства светаў пасярод калектыўнасці, яна можа быць таксама рознай. 

Воля Сасноўская

Магчыма, я б не хацела так ізаляваць поле мастацтва. Мне здаецца, прадуктыўным сітуацыя, калі мастакі і мастачкі яднаюцца з некімі яшчэ групамі ці ўлучаюць іншыя метады, прасторы - і ў рамках РБ!ОБ! мы таксама не займаемся толькі мастацтвам. І ў гэтым улучэнні ці кааперацыі адкрываюцца эмансіпаторныя магчымасці, таму што мастацтва часта працуе з уяўленнем, але і таксама з нейкім фарматам гульні, што можа ў сябе ўлучаць і прайграванне чагосьці, і рэпетыцыю, і практыку. Гэта таксама гульня як дзіцячая гульня, што залучае ў сябе такія складнікі як радасць, непасрэднасць. Усё гэта дае мастацтву магчымасці ўнікнуць строгай рэгламентацыі і навешванню нейкіх рамак, іерархій. І пэўна што, гэта таксама спроба адмовы ад нейкіх вельмі застыглых формаў, сталы пошук чагосьці.

Дзіна Жук

Мне здаецца, мы думаем пра тое, як здзейсніць выйсце з бінарнай логікі працы і адпачынку, і іншых апазітных паняткаў, якія ўжо захоплены існай капіталістычнай сітуацыяй. І мы спрабуем зразумець, ці існуе, дакладней, ці можна зрабіць крок у бок, пры гэтым не думаючы пра сваю практыку, як пра практыку эскапісцкую, практыку ўцёкаў ці супраціву, а хутчэй як эмансіпаторную практыку, якая магла б быць прыладай калектыўнай салідарнасці.

Аляксей Барысёнак

Мне здаецца, што насамрэч, гэта пытанне важнае і мне здаецца, што калі казаць вылучна пра мастацкія практыкі, пра мастацтва як нейкі фармат вынаходства. Самым важным застаецца, што мастацтва па-за яго інстытуцыйным кантэкстам мае магчымасць, у адрозненне ад многіх іншых сфер, разгарнуць прастору для ўяўлення, і ўяўленні якое не толькі злучана з будучыняй, але і з мінулым - з сінхранізацыяй і дэсінхранізацыяй розных темпаральнасцяў. У гэтым сэнсе, для мяне асабіста, мастацтва ці нейкія яго формы застаюцца той прасторай, у якой я магу думаць пра адчужэнне і неадчужэнне, гэта дакранаецца і жыццёвай, і творчай, разумовай, вынаходніцкай кампетэнцый ці навыкаў. Мастацтва спрыяе развіццю гэтых навыкаў.

Мікалай Спясіўцаў

Мне цікавае тое, як фармуюцца і індукуюцца папярочныя і спекуляцыйна-функцыйныя сувязі паміж полем мастацтва, і, напрыклад, філасофскай сцэнай, ІТ-сферай, практыкамі культурных працаўнікоў і працаўніц у цэлым. Напэўна, гэта і ёсць адзін са спосабаў дэфармацыі існага парадку размеркавання сіл. Я б не казаў пра супраціў, а казаў бы пра стварэнне зморшчын і руху ўнапуск.

 

Антаніна Сцебур – куратар і даследчыца. Скончыла магістэрскую праграму “Візуальныя і Культурныя Даследаваніі” Еўрапейскі Гуманітарны Універсітэт (Вільня, Літва) і Школу уцягнутага мастацтва (арт-група “Что делать?”, Санкт-Пецярбург, Расія. Удзельніца групы #дамаудобнаявбыту (дама, зручная у побыце), якая займаецца вывучэннем феміністычнай парадку дня ў постсавецкім кантэксце. Была куратарам выстаў у Беларусі, Расіі, Польшчы, Арменіі, Францыі, у Кітаі. Яе даследчыя і куратарскія інтарэсы ўключаюць тэмы супольнасці, перазборку паўсядзённых практык, феміністскую крытыку, новую адчувальнасць, ініцыятывы на нізавым узроўні.

 

Перакладчык: Антанiна Сцебур

Рэдактар: Іра Канюхова

Subscribe to our newsletter